“Kulaktan duymaydı bildiklerim senin hakkında, şimdiyse seni gözlerimle gördüm.” (Tevrat, Eyüb, 42.5f)

1 980’lerin ortasında Boğaziçi Üniversitesi’nde öğrenci iken bir gün elimde iki kitapla Orta Kantin’e girdim. 0 yıllarda, Orta Kantin, Sosyete Kantini’ne alternatif olarak genellikle solcu öğrencilerin takıldığı kantindi. Elimdeki kitaplardan biri Alain Robe-Grillet’nin şimdi başlığını hatırlayamadığım bir romanıydı. İkincisi ise Tanpınar’ın Huzur’u. Kitapları gören bir arkadaş şöyle dedi: “Kafan epey karışmış galiba. Bu kitaplar okunur mu? Biri küçük burjuva, diğeri ise muhafazakâr.” Öyle ya bu kitaplardan biri “şımarık” ve yeterince toplumcu olmayan Batı modernizminin örneklerinden biriydi. Diğeri ise Türkiye muhafazakârlığının temsilcilerinden biri. Bir solcu bunların ikisini de okumazdı. Aslında benim elimde bu iki kitabın birarada olması bilinçli bir tercihe de dayanmıyordu. İlkini Boğaziçi’nin kütüphanesinde Fransızca bir roman bulmuş olmanın zevkiyle almıştım herhalde. Büyük bir ihtimalle o romanı bitirememişimdir zaten. Tanpınar’ın kitabını ise çok duyduğum ama hiç okumadığım bir yazarı denemek için almıştım. Arkadaşa sordum: “Ne okumak gerek sence?” “Yaşar Kemal okumak daha iyi olur bence,” dedi. Bütün bunların üstüne ben sonuçta yirmili yaşlarımın başında Tanpınar'ın Huzur'unu sonuna kadar okudum...

---